هان مــرو آنجـــا که غـــم روزی پریشــانت کند

زخمه هــای خـــار و خـس از رَه پشیمــانت کند


گیســــوانت را مــده بر دســـتِ بادِ هــرزه گــرد

تـرســــم از غـــم راهـــیِ کــــوه و بیـابـانـت کند


هوشیــاران را ندیــدم من بــه حیــرتگــاهِ عشــق

مِی به کـف آور که با یک جـرعه حیـرانت کند


شوخ چشـمم وَه نمی فهمــد چــــرا حرفــم هنــوز

دل بِهِــل تــا بی دلـــی در خـــانـه مهـمـانت کنـد


ای که در سر شد هوای سلطنت ؛ در کوی عشق

گــو گــــدای رَه نشــین را تــا کــه سلطـانت کند


زیـــرِ باران رو اگـــر داری هــــوای بوســـه ام

« ابــر را بوســیـده ام تـا بـــوسه بارانـت کند »


مــن دخیلـــی بستـه ام بر پَنجـــرِ فــــولادِ دوست


تا رهــــا از هـــرچه غــم شــــاهِ خراســـانت کند